خلاصه :
زخمهای فشاری که ناشی از کاهش خونرسانی بافتی بر اثر اعمال فشار طولانی مدت بر موضع می باشد يکی از مشکلات افراد دچار بی حرکتی از جمله معلولين ضايعه نخاعی می باشد که علاوه بر مشکلات بهداشتی و درمانی فراوان و صرف هزينه های هنگفت درمانی موجب کاهش کيفيت زندگی و عدم استقلال فردی شخص در انجام امور روزانه و زندگی اش می شود . درمان اين مشکل هميشه از جمله معضلات جامعه پزشکی مرتبط با معلولين بوده است . از اين رو درمانهای متعدد و جديدی هر روز برای کاهش اين مشکل عرضه می شوند . از جمله اين درمانها میتوان به ليزرهای کم توان به عنوان مکمل درمان اشاره کرد . جامعه معلولين دچار ضايعه نخاعی ازجمله اقشار آسيب پذير نسبت به رخداد زخمهای فشاری هستند و لذا يافتن روش سريعتر و مطمئن تر درمانی هميشه برای اين قشر و بويژه جانبازان کشورمان مورد نظر بوده است. مورد حاضر يک نمونه از جانبازان نخاعی با45 سال سن (متولد 1339) میباشد که در سال1362در جنگ عراق عليه ايران دچارآسيب با ترکش وقطع طناب نخاعی در سطح T8 بصورت کامل شده بود . بيمار از همان ابتدای مجروحيت بطور مکرر دچار زخمهای فشاری در ناحيه ساکروم ميشده و هر بار بطور نسبی بهبود میيافته اما هرگز بطور کامل عاری از زخم نبوده است . تا اينکه از 8 ماه قبل زخم همين ناحيه وسيع شده و کليه درمانهای بکار رفته موفق به کنترل و بهبود زخم نمی شوند . نهايتاپس از اعزام از همدان در تاريخ 5/9/1383 در بخش جراحی بيمارستان ميلاد بستری شده و علاوه بر درمانهای روتين پانسمان وآنتی بيوتيک تراپی ودبريدمان ، ليزر تراپی نيز از ابتدا تا مرحله بعد از کشيدن سوچورهای جراحی صورت می گيرد .
نتيجه بدست آمده حاکی ازاين موضوع می باشد که همراهی ليزرتراپی با درمانهای معمول زخم موجب تسريع درمراحل مختلف روند ترميم زخم ميشود. .به عبارتی نه تنها موجب ترميم بهتر وسريعتر زخم ميشود بلکه احتمالا اثر ماندگارتری نيز در بردارد.
ولذا از ليزر کم توان در کنار ساير درمانهای روتين زخم استفاده شود.
